48% łapanych ofiar, z czego 34% to norniki (choć we Francji już 80%); ptaki wróblowe to około 26% pożywienia 25% zwierzyny, którą zjada są owady, w tym chrząszcze, ważki i pasikoniki – pełnią jednak rolę uzupełniającą, bo ptaki łapią je przed lęgami lub jedzą je podloty tego gatunku w trakcie usamodzielniania się.
Innym wnioskiem wynikającym z obserwacji jest zależność między wynikiem rozrodu a wieloletnimi wahaniami liczebności gryzoni. Gdy w danym roku panuje obfitość myszy i norników przeciętnie w gnieździe odchowują się ponad 2 młode. Dużo mniej potomstwa błotniaki mają w ubogich latach.
O morfologicznej przewadze wśród innych błotniaków w adaptacji do zdobywania pokarmu i zajmowania nisz troficznych decydują najdłuższe skrzydła i ogon w stosunku do ich masy ciała. Dość krótkie nogi w porównaniu z innymi błotniakami pozwalają na skuteczne łowy zwierzyny ukrytej w niskiej roślinności, na pastwiskach, skoszonych łąkach, ścierniskach. Ma poza tym bardzo dobry słuch. O jego plastyczności świadczyć może dodatkowo fakt, że wobec utraty terenów bagiennych decyduje się do gnieżdżenia w uprawach rolnych.