Preferowanymi miejscami do tego celu są szuwary, wysokie turzycowiska, kłociowiska, łąki z kępami wysokich traw.
Siedliska błotniaka łąkowego: starorzecza i naturalne eutroficzne zbiorniki wodne ze zbiorowiskami z Nymphaeion, Potamion zmiennowilgotne łąki trzęślicowe (Molinion) niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris) torfowiska wysokie z roślinnością torfotwórczą (żywe) torfowiska nakredowe (Cladietum marisci, Carice tum buxbaumii, Schoenetum nigricantis).
Pożywienie Drobne kręgowce, zwłaszcza gryzonie, jaja i pisklęta ptaków, duże owady (chrząszcze, pasikoniki, ważki). Na południu Europy również jaszczurki, a w Hiszpanii zające. Rewir łowiecki jednej pary ma średnią powierzchnię 5–8 km², choć jeżeli teren obfituje w gryzonie, to może go zasiedlać kilka par, gniazdujących w odległości kilkuset metrów od siebie. Poluje głównie z niskiego lotu patrolowego, podobnie jak inne błotniaki, wzdłuż liniowej trasy. Może również chwytać w locie ptaki i duże owady. Na upatrzoną ofiarę gwałtownie spada. Dokonane badania diety środkowoeuropejskich błotniaków łąkowych podają przeciętne jego preferencje: drobne ssaki, stanowią główny pokarm, w Polsce ok.