W sierpniu 1759 w bitwie pod Kunowicami oddziały pruskie zostały pokonane przez koalicję rosyjsko-austriacką. W październiku 1760 roku Berlin był przez kilka dni okupowany przez Austriaków i Rosjan. Kampanie lat 1760–1762 koncentrowały się głównie na obszarze śląskim, gdzie król pruski usiłował utrzymać ostatnie nieutracone terytoria.
W trakcie wojny siedmioletniej Polska, choć była w unii personalnej z Saksonią, zachowała neutralność. Mimo to stała się terenem przemarszu wojsk uczestników konfliktu – głównie rosyjskich, które operując z terytorium Rzeczypospolitej, zajęły tereny od Królewca po Berlin, zagrażając egzystencji królestwa pruskiego w 1762 roku.
Przełom nastąpił w chwili najgłębszego kryzysu. Po śmierci carycy Elżbiety tron rosyjski objął jej następca, zwolennik Fryderyka, Piotr III, co diametralnie odmieniło układ sił i umożliwiło Prusom kontynuowanie działań zbrojnych z korzystniejszej pozycji.
Uchodzący za zwolennika polityki Fryderyka II, niezwłocznie nakazał wycofanie wojsk rosyjskich z działań wojennych, a nawet przekazał część swojej armii Fryderykowi (tzw. cud domu brandenburskiego).