Walki roku 1757 koncentrowały się początkowo na ziemiach czeskich, jednak już w połowie kampanii Fryderyk został zmuszony do odwrotu na Śląsk. W tym też roku w obliczu zagrożenia Austria zawarła koalicję z Francją i Rosją, planując szybkie rozgromienie Prus. Rosja przystąpiła do wojny po stronie Austrii i Francji przeciwko Prusom, zajmując Królewiec i ogłaszając przyłączenie Prus (Wschodnich) do Rosji. Następnie przez Prusy Wschodnie wkroczyła na obszar Brandenburgii i Pomorza Szczecińskiego.
Utrata twierdz śląskich, w tym Świdnicy i Wrocławia, nie załamała jednak króla Fryderyka, który dzięki manewrowi w rejonie Lutyni poprawił położenie strategiczne swoich sił. Lata 1758 i 1759 upłynęły pod znakiem intensywnych działań prowadzonych między Śląskiem, Brandenburgią i Saksonią. Pruska ofensywa skierowana w stronę Saksonii przyniosła jedynie krótkotrwałą zmianę sytuacji, gdyż Fryderyk ponownie musiał wycofać się na Śląsk, gdzie znalazł się w okrążeniu. Toczył walki m.in. pod Landeshutem i Lignicą, jednak w tym samym czasie Berlin został zajęty przez połączone siły austriacko-rosyjskie.