Przez cały okres okupacji niemieckiej nie rozbudowywano sieci tramwajowej; jednym wyjątkiem było dokończenie w 1942 rozpoczętej przed wojną budowy linii tramwajowej w al. Waszyngtona.
Z powodu braku części zamiennych, nieprzeprowadzania remontów i zarekwirowania części wozów tramwajowych przez Niemców w lipcu 1944 po mieście kursowało ich już tylko 250.
Okres powojenny W trakcie powstania warszawskiego zniszczono lub wywieziono 590 wozów tramwajowych, zniszczono 3 podstacje, elektrownię, 5 zajezdni i warsztaty. Tory zostały uszkodzone w ok. 450 miejscach na łącznej długości 12,85 km toru pojedynczego, a sieć trakcyjna została zniszczona w 80%. W wielu miejscach tory zostały zasypane gruzami zburzonych budynków. Wojnę przetrwało ok. 200 wozów tramwajowych. mały|lewo|Tramwaj linii „8” z „gronami” („winogronami”) pasażerów wiszących na pomostach przy drzwiach wjeżdżający na most Poniatowskiego (po 1945). Widoczna na fotografii jazda na buforze z tyłu wozu była z kolei nazwana jazdą na „cycku” Po wyzwoleniu we wrześniu 1944 prawobrzeżnej Warszawy spod okupacji niemieckiej przystąpiono do odbudowy sieci tramwajowej. 20 czerwca 1945 uruchomiono pierwszą po wojnie linię tramwajową nr „1”, łączącą ul. Kawęczyńską z ul. Wiatraczną. Do sierpnia kursowało już pięć linii.