Ustawa ta wywoływała sprzeciwy w samym Zgromadzeniu i tylko naciskom Maitlanda udawało się ją utrzymać do 1828 r. Kiedy Maitland przestał być gubernatorem Górnej Kanady szybko została zmieniona na korzyść wielkich właścicieli ziemskich.
W latach 1818–1823 Maitland prowadził politykę polegającą na wykorzystaniu dochodów z posiadłości ziemskich na rozwój edukacji i infrastruktury w kolonii. Gubernator starał się maksymalnie uniezależnić finansowo cywilną administrację od kaprysów Zgromadzenia, co mu się w dużej mierze udało. Reformy te miały oprócz ekonomicznego, również polityczne znaczenie, gdyż Maitland chciał przyciągnąć do prowincji imigrantów ze Stanów Zjednoczonych. Imigracja ta spotykała się z oporem zarówno Kanadyjczyków, jak i administracji w Waszyngtonie. Maitland dążył do nadania imigrantom statusu obywateli prowincji, co uwikłało go w przeciągłe spory ze Zgromadzeniem oraz ministerstwem wojny i kolonii. Było również jedną z przyczyn utraty przezeń stanowiska gubernatora.