Historia Prekursorzy Za prekursorów utylitaryzmu uważa się brytyjskich filozofów z XVII i XVIII wieku: Francisa Hutchesona, , , Shaftesbury’ego i Davida Hume’a. Cumberland i Gay uważali, że szerzenie ludzkiego szczęścia jest naszym obowiązkiem, ponieważ zostało to zatwierdzone przez Boga.
Bentham Bentham uważał, że ludzie z natury dążą do przyjemności i unikają bólu. Uważał, że standardem właściwego działania jednostek i rządów jest zasada użyteczności. Działania są pozytywne, gdy prowadzą do większej przyjemności a negatywne, gdy prowadzą do cierpienia. W związku z tym powinniśmy dążyć do wprowadzenia jak największej ilości ogólnej przyjemności. Zasada ta jest w konflikcie z egoizmem etycznym Hobbesa, ponieważ w niektórych sytuacjach dążenie do własnego dobra jednostki nie prowadzi do zwiększenia ogólnego dobra w społeczeństwie. Problem ten stanowił wyzwanie dla myśli Benthama, z którego filozof zdawał sobie sprawę. Bentham nie odróżniał też od siebie różnych rodzajów przyjemności, przyjemności fizyczne stawiał na równi z intelektualnymi.