W 1496 kasztelan kaliski Andrzej Szamotulski dał swojej córce Katarzynie połowę dóbr Szamotuły, w tym Sołacz, do czasu, gdy za jego zgodą wyjdzie za mąż. Kiedy się to stanie miała zwrócić Andrzejowi wspomniane dobra, a w zamian otrzymać sumę 2000 grzywien. W 1511 Katarzyna dała swemu mężowi Łukaszowi II Górce połowę dóbr Szamotuły, w tym Sołacz, a w 1512 otrzymała w zamian te same dobra, w tym Sołacz, w dożywocie. W 1557 Łukasz III, Andrzej II i Stanisław bracia z Górki dokonali podziału dóbr. Łukasz z Górki otrzymał miasto Szamotuły, a wśród okolicznych wsi m.in. Sołacz. W 1576 szlachcice Jerzy i Stanisław bracia Wisławscy, spadkobiercy zmarłego Jana Wisławskiego, sprzedali z zastrzeżeniem prawa wykupu Stanisławowi Górce wieś Sołacz wraz z młynem wodnym zwanym „Niestachów”. Wisławscy uprzednio nabyli z zastrzeżeniem prawa wykupu Sołacz od Łukasza Górki. W 1598 Piotr Czarnkowski właścicielem w Sołaczu. W latach 1598-1599 sprzedał Sołacz miastu Poznaniowi.
Zachowały się także zapisy w historycznych księgach podatkowych. W 1475 Sołacz nie zapłacił podatku królewskiego. W 1563 i 1577 odnotowano pobór z Sołacza.