W początku XV wieku wieś stała się własnością kościelną. W 1406 odnotowano właścicieli we wsi Dobrogosta i Wincenty Świdwa bracia z Szamotuł. W 1413 bracia ci dali wieś Sołacz wraz z miejscowym młynem dominikanom poznańskim, zobowiązując się też wykupić ciążący na wsi czynsz 4 grzywien i przekazać go konwentowi. Jedna ćwiertnia (łac. „mensura”) żyta z dochodów znajdującego się w Sołaczu młyna miała być co tydzień przeznaczona dla szpitala pod Szamotułami za zbawienie duszy panów z Szamotuł. W zamian dominikanie zobowiązali się dokończyć w ciągu roku budowę kaplicy przy klasztorze, w której ma być odprawiana msza za zmarłych. Po zakończeniu budowy kaplicy 1/4 dochodów czynszowych ze wsi miała być przeznaczona na pokrycie kosztów nauki dwóch braci z konwentu, a reszta na odzienie dla braci. Dochody z łąk i zwierząt przeznaczone miały być na wspólny użytek konwentu. Po 1588 konwent dominikanów poznańskich toczył proces z miastem Poznaniem o Sołacz, którego dominikanie już nie posiadali.