Pierwszy zachowany zapis pochodzi z łacińskiego dokumentu z 1389 gdzie odnotowano ją pod staropolską, zlatynizowaną nazwą "Solacz”, 1390 „Szolacz”, 1402 „Solacz”, 1413 (wg kopii z XVIII wieku) „Sołacz”, 1416 „Solbacz”, 1434 w łacińskim zapisie „in Zolacz”, 1454 „Scholacz”, 1496 błędnie „Sząlacz”, 1511 „Solacz”, 1563 „Sołacz”, 1580 „Sołacz”, 1598 „Sołacz”, 1598 po polsku „Sołacz, z Sołacza”, 1619 „Sołacz”, 1659 „we wsi Sołaczu”, 1737 „Sołacz” .
Językoznawcy wywodzą nazwę wsi Sołacz od staropolskiego apelatywu „sół”, „sołek”, oznaczającego „budynek lub część budynku służącego do przechowywania zboża oraz przedmiotów wartościowych” z dodaniem sufiksu „-acz” lub od apelatywu „sołacz”, „sołek”, które miało takie samo znaczenie jak nazwa „sół”. Według Z. Zagórskiego nazwa wsi utworzona została dzierżawczej nazwy osobowej SołakBogdan Walczak, Co mówią nazwy?, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2013, s.67, ISSN 0137-3552. Od nazwy miejscowej wsi Sołacz, pochodzi również odmiejscowe nazwisko Sołackich, szlachty polskiej, która od średniowiecza była dawnymi właścicielami miejscowości.
Po rozbiorach Polski Prusacy używali zgermanizowanej formy nazwy utworzonej od nazwy polskiej - Scholatz.