Senat Zasiadali w nim biskupi rzymskokatoliccy, unicki biskup chełmski, wojewodowie i kasztelanowie w liczbie nie przekraczającej połowy posłów Izby Poselskiej (nie więcej niż 64). Senatorów świeckich powoływał król spośród podwójnej liczby kandydatów wysuniętych przez Senat i Namiestnika. Prawo do zasiadania w senacie posiadali również członkowie rodziny panującej, którzy ukończyli 18. rok życia.
Izba Poselska Składała się ze 128 posłów, w tym 77 wybieranych na sejmikach i 51 deputowanych gminnych. Kadencja izby trwała 6 lat, co 2 lata ustępowała jedna trzecia jej składu, odbywały się wówczas wybory uzupełniające"Historia Sejmu Polskiego w dobie rozbiorów" Tom 2, Ajnenkiel, Bardach.. Sejmiki, złożone z wyborców szlacheckich wybierały do Izby Poselskiej posłów a zgromadzenia gminne, w których uczestniczyli wyborcy nieszlacheccy, spełniający inne cenzusy wybierały deputowanychMaciej Mycielski, Rząd Królestwa Polskiego wobec sejmików i zgromadzeń gminnych 1815–1830, Warszawa 2010, s. 21..
Zobacz też Sejm (powstanie listopadowe)
Przypisy
Linki zewnętrzne Dyaryusz Seymu Królestwa Polskiego 1818. Dziennik posiedzeń Izby Poselskiéy w czasie Seymu Królestwa Polskiego w roku 1820 odbytego. Dyaryusz Senatu Seymu Krolestwa Polskiego 1825 T. 1, T.2, T. 3. Dyariusz Sejmu z r. 1830–1831. Tom 1–6.