Poziom produkcji modelu podstawowego i odmian stopniowo rósł. Szczyt osiągnął w latach 70. Przykładowo w 1974 r. powstało łącznie 368 232 sztuk (2CV – 163 143 szt., Dyane – 126 854 szt., furgonetki – 64 325 szt., Méhari – 13 910 szt.). Oprócz fabryki we Francji model 2CV montowano, a następnie produkowano w Mangualde w Portugalii (w latach 1961-1990) w liczbie do 50 tys. sztuk rocznie. W końcowym okresie powstawał tylko w tym zakładzie.
Samochód był też między innymi eksportowany do USA, gdzie jego cena w wynosiła około 1300 dolarów (1957 r.), będąc jedną z najniższych na rynku. W 1957 r. był oceniony jako najbardziej ekonomiczny testowany samochód; oprócz wskazywania „unikalnej brzydoty” i niskiej prędkości maksymalnej (72 km/h), doceniano też rozwiązania techniczne, wygodne siedzenia i napęd przedni, odpowiedni zwłaszcza w zimieŚrednie zużycie paliwa podczas testów oceniono wówczas na 4,9 l/100 km (galon na 47,78 mil).. W 1959 r. w amerykańskiej prasie go recenzowano: „jeśli chcielibyście zrobić brzydszy samochód – nie moglibyście. Ani bardziej ukochanego samochodu przez właścicieli. Pojedzie wszędzie, w każdych warunkach”.