W Warszawie bywała u króla i u Adama Czartoryskiego, gdzie spotkał ją „w 45 roku do zadziwienia piękną” Julian Ursyn Niemcewicz. Była muzą Wojciecha Miera, który napisał dla niej bajkę „Kraska młoda i sroka stara”, Stanisława Kostka Potockiego, Wojciecha Turskiego. Po pobycie w gronie pań w Grodnie w czasie obrad ostatniego sejmu Rzeczypospolitej 1793, wraz z synową Anną Teofilą z Sapiehów, „gorszyła patriotów swym rusofilstwem”. We wrześniu 1793 wydała córkę Annę za Jana Krasickiego. W kwietniu 1794 przed wybuchem powstania w Warszawie, szykowała się do wyjazdu ze stolicy do Królewca, ale zezwolenie na opuszczenie miasta otrzymała od władz powstańczych dopiero 16 lipca. O dalszych losach Potockiej mało wiadomo. Podobno straciwszy nagle urodę, przestała bywać w towarzystwie i zamieszkała z córką w Baranowie, gdzie zmarła w roku 1810.
Anna Teresa była wspominana w wielu pamiętnikach z epoki, do literatury wprowadził ją Zygmunt Kaczkowski w powieści „Ostatni z Nieczujów” (1853–5, w opowiadaniu „Kasztelanice lubaczowscy”).
Bibliografia
Anna Teresa Potocka Kategoria:Polscy wolnomularze Anna Teresa Potocka Kategoria:Urodzeni w 1746 Kategoria:Zmarli w 1810