W 1771 Potocka darowała Ponińskiemu 500 dukatów na cele konfederacji, razem z mężem przekazała konfederacji jeszcze 500 dukatów.
Około 1775 przeniosła się do Paryża i tam pozostała co najmniej dwa lata. Odniosła we Francji wiele sukcesów towarzyskich, została sportretowana przez Élisabeth Vigée-Lebrun, zaprzyjaźniła się z pisarką Stéphanie Félicité de Genlis.
Z pomocą Michała Brzostowskiego, pani de Genlis i markiza L.J.B. Seignelaya założyła stowarzyszenie filantropijne „Zakon Kawalerów i Dam Wytrwałości” (Ordre des chevaliers et des dames de la Persévérance), nawiązujące do istniejącego rzekomo kiedyś w Polsce zakonu rycerskiego, wznowionego przez konfederatów. Do organizacji należało ok. 90 członków, m.in. Claude Carloman de Rulhière i Józef Maissonevue; po opuszczeniu przez Potocką Paryża stowarzyszenie przestało istnieć.
W Warszawie wstąpiła do loży adopcyjnej przy loży „Katarzyny pod Gwiazdą Północną” (utworzonej w lipcu 1779). W 1781 zabiegała o przyjęcie syna Jana do Wielkiej Loży. Po Teresie Tyszkiewiczowej objęła przewodnictwo w utworzonej w 1783 loży adopcyjnej „de la Bienfaisance”.
Potocka prowadziła bujne życie towarzyskie, była otoczona wielkim rozgłosem i często niepochlebnymi plotkami.