Zajął tam też trzecie miejsce w biegu pościgowym, za Niemcem Frankiem Luckiem i Rosjaninem Pawłem Rostowcewem.
Kolejne trzy medale przywiózł z mistrzostw świata w Pokljuce w 2001 roku, gdzie ponownie wygrał start masowy, był drugi w biegu pościgowym za Rostowcewem, a wspólnie z Gilles’em Marguetem, Vincentem Defrasne’em i Julienem Robertem zwyciężył też w sztafecie. Drugi raz z rzędu tytuł zdobyty w biegu masowym obronił podczas mistrzostw świata w Oslo w 2002 roku, a na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Chanty-Mansyjsku w tej samej konkurencji był trzeci.
Najlepsze wyniki osiągnął podczas mistrzostw świata w Oberhofie w 2004 roku, zdobywając medale we wszystkich konkurencjach. Najpierw zwyciężył w sprincie, wyprzedzając Niemca Ricco Großa i Ole Einara Bjørndalena. W biegu pościgowym nie obronił prowadzenia, ukończył jednak konkurencję na drugiej pozycji, za Großem. Następnie zwyciężył w biegu indywidualnym, wyprzedzając Polaka Tomasza Sikorę i Bjørndalena. Dzień później reprezentacja Francji w składzie: Ferréol Cannard, Vincent Defrasne, Julien Robert i Raphaël Poirée wywalczyła brązowy medal w sztafecie.