Jego święcenia biskupie były kwestionowane ze względu na wątpliwości dotyczące okoliczności powstania UAKP; ostatecznie uznano je dopiero 31 grudnia 1947. Następnie, 26 kwietnia 1948, został włączony do tymczasowego Kolegium Rządzącego Polskim Kościołem Prawosławnym pod przewodnictwem arcybiskupa Tymoteusza (Szrettera).
W czerwcu 1948 razem z pozostałymi członkami Kolegium (ks. Jan Kowalenko, ks. Eugeniusz Naumow, ks. Wsiewołod Łopuchowicz, Mikołaj Sieriebriannikow oraz arcybiskup Tymoteusz) udał się do Moskwy, gdzie patriarcha Aleksy I miał ponownie zjednoczyć Kościół prawosławny w Polsce z Kościołem Rosyjskim, a następnie udzielić mu po raz drugi autokefalii (pierwsza, nadana przez Patriarchat Konstantynopolitański, nie była akceptowana przez Rosyjski Kościół Prawosławny). Jak wspominał biskup Jerzy, uczestnicy delegacji obawiali się, że bezpośrednio ze stolicy ZSRR zostaną wywiezieni do łagrów. Ostatecznie jednak nic takiego nie zaszło, zaś biskup Jerzy nawiązał przyjazne stosunki z patriarchą Aleksym I, z którym następnie korespondował.