19,1-3.5-7.9-10) zachowany na papirusie za fragment Diatessaronu.
Jednym z łacińskich rękopisów przekazujących tekst Diatessaronu jest Kodeks Fuldeński oraz jego kopia Codex Sangallensis 58. Fuldensis jest najważniejszą łacińską kopią Diatessaronu.
Charakterystyka tekstu Hipotetyczny Diatessaron reprezentuje zachodni typ tekstu Nowego Testamentu. Oparty jest głównie na Ewangelii Jana, której materiał przekazuje w ponad 90%. Bruce M. Metzger przypuszczał, że Tacjan oprócz czterech Ewangelii wykorzystał jeszcze piątą, apokryficzną. Starotestamentowe cytaty zostały przełożone z hebrajskiego tekstu, niezależnie od Septuaginty i dlatego są ważnym świadkiem tekstu Starego Testamentu. Ostatnio P. J. Williams, opierając się na straszliwych trudnościach w ustaleniu hipotetycznego tekstu choćby pojedynczego wersetu, zasugerował, że najlepszym podejściem przy dzisiejszym stanie wiedzy byłoby traktowanie Diatessaronu nie jako wersji NT, ale świadka rodzaju patrystycznego i jako takiego studiowanie go.Peter J. Williams, “The Syriac Versions of the New Testament” in The Text of the New Testament in Contemporary Research: Essays on the Status Quaestionis (second edition; eds. by Bart D. Ehrman, and Michael W.