Ojcowie syryjscy często odwołują się do niego, a Efrem Syryjczyk w IV wieku napisał do niego obszerny komentarz, dzięki któremu przede wszystkim mamy dostęp do tego dzieła (w armeńskim tłumaczeniu, oraz od połowy XX wieku także w syryskim oryginale – ok. 3/4 całości)B.M. Metzger, B.D. Ehrman, The text of the New Testament: its transmission, corruption, and restoration, New York – Oxford 2005, s. 133–134.. W XI wieku Abul Faraj Al Tayyeb przełożył Diatessaron z syryjskiego na arabski.
Odkryty w 1933 roku Dura Parchment 24 uchodził pierwotnie za fragment greckiego Diatessaronu, jednak w roku 1999 przekonanie to zostało zakwestionowane; wysunięto przypuszczenie, iż jest to inna wersja harmonizacji tekstu czterech Ewangelii. Aktualne badania stwierdzają wiele podobieństw, ale także znaczącą liczbę różnic, a tym samym prowadzą do wniosków, że manuskrypt na pewno nie jest tożsamy, ale być może w jakiś sposób zależny od Diatessaronu („tacjańskiej natury”)J. Joosten, The Dura Parchment and the Diatessaron. [dostęp 2016-01-19].. W tej kwestii wśród badaczy nie ma zgody. Niektórzy uważają niewielki fragment (Mt 18,32-34;