W listopadzie 1941 otworzono stację kolejową przy świeżo zbudowanej przez zesłańców i łagierników linii kolejowej. Wokół stacji rozwinęła się wkrótce osada zwana Urdoma – stacja. W 1946–1947 niemieccy łagiernicy zbudowali drugi tor kolejowy i rozbudowali stację. W 1946 i 1947 przywieziono też znaczną grupę zesłańców Ukraińców i Białorusinów z ziem zabranych Polsce w 1939 przez ZSRR. Aż do połowy lat 50. główną osadą rejonu była Nianda, tam były sklepy, władze kołchozu, szpital. Jednak później zaczęto intensywnie rozbudowywać wsie Piesocznyj (początek lat 50. XX w.), a zwłaszcza Pierwomajskoje (założona w 1954), które stopniowo stało się centrum powstającego miasteczka. Przeniesiono tam większość instytucji z Niandy. W połowie lat 50. zaczęło gwałtownie ubywać zesłańców i łagierników, a większość ludności stanowili ludzie wolni (przeważnie zesłańcy po amnestii lub z zakończonymi wyrokami, a później ich potomkowie).
Pierwszym dekadom historii Niandy, a zwłaszcza okresowi zesłania tam Polaków poświęcił książkę Zbigniew Niedźwiedzki (2012), natomiast pobyt polskich jeńców wojennych w miejscowym łagrze opisał W. Flisiński w 1992W. Flisiński, 1992. Od łagrów Komi do winnic Italii. Wyd. Lubelskie..