Jednak z początkiem 307 książę Donghai, , otruł cesarza Hui i wprowadził na tron innego syna cesarza Wu, Sima Chi (cesarz Huai, 306-311).
Rebelia Ośmiu Książąt doprowadziła do załamania się władzy dynastii Jin, z czego skorzystały przede wszystkim barbarzyńskie ludy zamieszkujące północne Chiny, które brały udział w wojnie domowej jako sojusznicy poszczególnych książąt. Z biegiem czasu ich wodzowie zaczęli żywić własne ambicje, przy czym na czoło wysunął się przywódca Xiongnu (304-310), który już w 304 ogłosił się księciem , później zaś cesarzem, twierdząc że jest potomkiem cesarskiego rodu Han. W 311 syn Liu Yuana, (310-318), zdobył Luoyang i wziął do niewoli cesarza Huaia, który dwa lata później zginął z jego ręki. Cesarzem został teraz wnuk cesarza Wu, Sima Ye (cesarz Min (313-316), który ustanowił stolicę w Chang’anie, jednak los dynastii Jin na Północy był już przesądzony. W 316 Chang’an został zdobyty przez Xiongnu i dwa lata później cesarza Mina spotkał ten sam los co poprzednika.