Największym osiągnięciem cesarza Wu było zjednoczenie Chin, do którego doszło po podboju południowego państwo Wu w 280. Po tym wydarzeniu zdemobilizowano regionalne armie, zaś cesarz przydzielił książętom (wang) lenna, wraz z prawem do posiadania własnych oddziałów wojskowych, czemu towarzyszyła reforma systemu tytułów szlacheckich. Stało to w kontraście do wcześniejszej polityki cesarzy Wei, którzy skupili całą władzę w ręku cesarskiej głowy rodu. Ustanowiono także nowy dynastyczny kodeks oraz prawa dotyczące rejestrowania i przydzielania ziemi mające ograniczyć wielkość majątków ziemskich arystokracji.
Władza cesarzy Jin okazała się dość słaba: nie zdołali oni w pełni podporządkować sobie scentralizowanej biurokracji, a ustanowiony przez Wei system „”, w którym zdolności i umiejętności kandydatów były oceniane przez lokalnych urzędników, podupadł i w efekcie o stanowisku decydował status rodziny kandydata. Przydzielenie książętom lenn w założeniu miało uniemożliwić obalenie dynastii przez proste dokonanie przewrotu w stolicy, tj. w sposób w jaki Sima obalili Cao. W praktyce, w sytuacji gdy ociężały umysłowo następca Wu, (290-306), okazał się niezdolny do sprawowania efektywnych rządów, doprowadziło do wyniszczającej wojny domowej.