Odrzucał rewolucyjną drogę przemian w Rosji, wskazując na konieczność reform zgodnie z prawem.
Po rewolucji 1905 roku związał się z liberalną Partią Konstytucyjno-Demokratyczną (kadetami), wchodząc wraz z przywódcą polskiej fakcji liberałów w Rosji Aleksandrem Lednickim do Komitetu Centralnego tej partii. Odbiegał znacząco poglądami od lidera ugrupowania, Pawła Milukowa, zajmując m.in. bardziej zachowawcze stanowisko w kwestii agrarnej.
W 1906 został wybrany z listy kadetów do pierwszej rosyjskiej Dumy. Zajmował się tam kwestią przyznania praw wyborczych kobietom, brał udział w posiedzeniach komisji agrarnej, praw obywatelskich i nietykalności osobistej i in. Nie dołączył do Koła Polskiego. Po rozwiązaniu I Dumy w 1906 wraz z innymi kadetami i trudowikami podpisał , za co został skazany na 3 miesiące aresztu, pozbawiony praw wyborczych i etatu profesora zwyczajnego na uniwersytecie. Z powodu choroby odsiedział wyrok dopiero w 1908. Był więziony w Twierdzy Pietropawłowskiej i w więzieniu w Moskwie.
Był jako wykładowca patronem młodzieżowego ruchu naukowego, do koła jego zwolenników należał m.in. studiujący w Petersburgu w latach 1912–1914 Mieczysław Niedziałkowski, jeden z liderów tamtejszej „Filarecji”.