Rządy Na przełomie lat 70 i 80 wziął w opiekę syna Jesügeja – Temudżyna, któremu obiecał oddać jego lud. Gdy Merkici porwali żonę Temudżyna Börte, zorganizował wyprawę, która ją odbiła. Uznał wybór Temudżyna na Czyngis-chana, przy czym gratulując mu, nazwał go swoim synem, co było podkreśleniem, że w dalszym ciągu pozostaje zwierzchnikiem Temudżyna, choć wydaje się, że w kolejnych latach była to zwierzchność jedynie formalna. Następnie wraz z Czyngis-chanem walczył z Tatarami w sojuszu z dżurdżeńskim państwem Jin. Wówczas uzyskał chiński tytuł Ong – Król, który był odtąd używany jako jego imię. Później został obalony przez jednego ze swoich młodszych braci Erke Kara, korzystającego z poparcia Najmanów. Ong-chan ucieka do państwa Tangutów, a następnie do Kara Kitajów, którzy jednak wygnali go po półrocznym pobycie. Ponownie usiłuje dotrzeć do państwa Tangutów jednak i stamtąd zostaje wygnany. Mając zaledwie 5 kóz i 1 wielbłąda dociera do stepów mongolskich, gdzie zostaje przyjęty przez Czyngis-chana, który wkrótce przywraca go do władzy. W 1201 roku wspólnie z Czyngis-chanem walczy przeciw koalicji Mongołów, Tatarów i Najmanów pod wodzą Dżamuki, po zwycięstwie rusza w pościg za Dżamuką. W następnym roku w kilku bitwach pokonał Merkitów, jesienią 1202 znów wraz z Czyngis-chanem pokonał Najmanów nad jeziorem Kisził Basz.