Historia i przegląd okrętów W środkowym okresie II wojny światowej, w 1942 roku Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych zdecydowała zbudować serię lekkich lotniskowców, dla szybkiego uzupełnienia strat w okrętach tej klasy, używając do tego znajdujących się już w budowie kadłubów lekkich krążowników typu Cleveland. W efekcie, w 1943 roku wcielono do służby dziewięć okrętów typu Independence. W odróżnieniu od zwykłych lotniskowców o symbolu burtowym CV, zaklasyfikowano je jako lekkie lotniskowce o symbolu CVL (L od light – lekki). Miały one długość 190 m, lecz pokład lotniczy był krótszy, i zabierały 30 samolotów. Były one jednak konstrukcjami uważanymi za nieudane, z krótkim, wąskim pokładem lotniczym i wysokim, "ostrym" kształtem kadłuba. Nie miały one dobrych właściwości morskich i powstałe w tym samym okresie lotniskowce eskortowe były bardziej udane. Ich zaletą w przeciwieństwo do lotniskowców eskortowych była jednak duża prędkość, umożliwiająca towarzyszenie zespołom floty. W późniejszym okresie wojny powstał ulepszony i powiększony typ tych okrętów Saipan, zabierających po 48 samolotów, ale nadal były one uważane za zbyt ciasne.