przed Chrystusem, po śmierci Jana Hirkana.
Talmud spekulował na temat dalszych losów tych tajemniczych losów. Do realiów historycznych najbardziej zbliżona zadaje się być tradycja palestyńska, według której działanie urim i tummim zakończyło się bardzo wcześnie – wraz ze śmiercią Samuela, Dawida i Salomona (Talmud Babiloński, Sota 48b).
O urim i tummim wzmiankował fragment rękopisu z Qumran 4Q376 i utożsamiał te święte losy z dwunastoma szlachetnymi kamieniami umieszczonymi na pektorale efodu arcykapłana (por. Wj 28,9-12).
Znaczenie nazw Słowo urim bywa identyfikowane jako rzeczownik w liczbie mnogiej rodzaju męskiego słowa oznaczającego „ogień”/„blask ognia” oraz zbliżonego słowa ’ôr oznaczającego „światło”, „światłość”), więc najczęściej bywa tłumaczone jako światło. Natomiast słowo tummim (), rzeczownik w męskiej liczbie mnogiej najczęściej bywa tłumaczone jako „doskonałość”, ale również jako „czystość”, „niewinność” albo „prawda”. Nie ma jednak pewności co do pochodzenia obu zagadkowych terminów. Traktat (יומא) Talmudu Bawli (TB Yoma 73b) przedstawia wyjaśnienie: „Dlaczego nazywano je Urim we-Tummim?