Według talmudystów wyrocznia była przekazywana poprzez uwypuklenie odpowiednich liter hebrajskiego alfabetu w imionach Dwunastu Plemion Izraela, które miały być wyryte na kamieniach umieszczonych na pektorale.
Średniowieczny kataloński rabin, komentator biblijny, lekarz, filozof i kabalista Nachmanides (Ramban) zwracał uwagę, że Tora nie mówiła o „wytworzeniu” urim i tummim, jak w przypadku innych elementów szat kapłańskich, ale o ich „umieszczaniu” (Wj 28,30) w pektorale, zatem, zdaniem rabina, nie były one dziełem rzemieślnika. Nachmanides zauważył także, że słowa Urim we-Tummim były poprzedzone rodzajnikiem (ה), co jego zdaniem wskazuje, że były to elementy znane Mojżeszowi już wcześniej, a później tylko umieszczone w napierśniku.
Z urim i tummim mogli korzystać tylko królowie i przewodniczący sanhedrynu. Według części opracowań posługiwano się nimi do czasu zburzenia Pierwszej Świątyni Jerozolimskiej (586 p.n.e.), ale biblijne konteksty, w których wzmiankowane było używanie świętych losów, zdają się wskazywać, że przestano ich używać już dużo wcześniej – niedługo po ustanowieniu monarchii. W opisach z czasów króla Dawida Biblia nie wspomina o korzystaniu ze świętych losów. Zdaniem Flawiusza blask szlachetnych kamieni na pektorale przestał się pojawiać około 135-105 r.