Zasadą stosowaną w zdobnictwie japońskim była asymetria. W dekoracji pojawia się kompozycja narożnikowa, gdzie motyw zajmuje jeden narożnik, a reszta przedmiotu jest niezdobiona. Czasem dekoracja wykonana na wieku np. puzderka „przechodziła” na jedną ze ścian przez kanty przedmiotu.
Charakterystyczny dla laki japońskiej jest sposób dekoracji sproszkowanymi metalami szlachetnymi (maki-e) nakładanymi na jeszcze niestwardniałą warstwę laki. Inną techniką stosowaną w Japonii było wykonanie rytego w lace wzoru, a następnie wypełnienie go srebrem lub złotem w postaci folii lub proszku. Od XV wieku w Japonii zaczęto stosować przejęty od rzemieślników z Chin sposób rzeźbienia w lace.
Pseudolaka Ze względu na modę i wysoką cenę przedmiotów z laki już od XVII wieku zaczęto je podrabiać. Początkowo próbowano odtwarzać technikę zdobienia laką, wykorzystując przemycane do Europy żywice. Następnie próbowano wykonać lakę, stosując szelak, sandarak i inne dostępne w Europie żywice. Ta technika nazywana jest laką europejską.
W XVIII wieku we Włoszech stosowano technikę dekorowania mebli, polegającą na przyklejaniu na mebel miedziorytów i zabezpieczaniu ich werniksem. Technika ta zwana lacca contrafatta miała udawać oryginalne zdobienia z laki.
Przypisy
Kategoria:Żywice naturalne Kategoria:Meblarstwo Kategoria:Sztuka japońska Kategoria:Zdobnictwo Kategoria:Rzemiosło Kategoria:Sztuka chińska