Ten typ mesjanizmu prezentują Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego Mickiewicza; mesjanizmy mieszane, w których ludzkość zbawiana jest przez wybitne jednostki i wybrane narody. Ten rodzaj mesjanizmu prezentowali: Juliusz Słowacki, Adam Mickiewicz w Prelekcjach paryskich.
Rozwój idei Głównym okresem rozwoju mesjanizmu, w którym ukształtowały się jego charakterystyczne cechy, jest okres pomiędzy powstaniem listopadowym a powstaniem styczniowym. Jest to okres mesjanizmu klasycznego. Poprzedzony on jest okresem premesjanistycznym (trzy pierwsze dekady XIX w.), w którym nie istniała jeszcze sama nazwa, ale w którym pojawiły się niektóre idee zapowiadające klasyczny mesjanizm. Idee rozwijające się od powstania styczniowego do II wojny światowej zaliczane są do okresu neomesjanistycznego.
Korzenie Chociaż mesjanizm polski uznawany jest za nurt bardzo oryginalny, to wiele aspektów upodabnia go do innych mesjanizmów. Pierwotną formą mesjanizmu jest narodowo-religijny mesjanizm żydowski, łączący wiarę w nadejście Mesjasza i przynależność do narodu wybranego. Chrześcijańskie mesjanizmy miały charakter millenarystyczny, opierając się na wierze w powtórne przyjście Mesjasza-Chrystusa, który miałby panować przez tysiąc lat przed nastaniem Sądu Ostatecznego.