Zasada działania synchronizatora Fokkera thumb|Wczesny synchronizator Fokkera (Stangensteurung) W celu oddania strzału pilot musiał wykonać następujące czynności: Odbezpieczyć broń poprzez wyciągnięcie bezpiecznika (zielona linka), co powoduje upuszczenie na krzywkę zainstalowaną na wale śmigła trzpienia wodzącego (czerwony element) Podczas obrotu, krzywka powoduje ruch trzpienia, który popycha pręt (niebieski element) wyzwalający spust. Po naciśnięciu, pręt powraca w przednie położenie przy pomocy zamocowanej na nim sprężyny. Po wciśnięciu przez pilota dźwigni karabinu (fioletowa linka) następuje opuszczenie łącznika pręta wyzwalającego spust (żółty element) i naciskanie go przy każdym ruchu krzywki. Przytrzymanie dźwigni karabinu przez pilota powoduje wystrzelenie jednego pocisku przy każdym naciśnięciu spustu przez krzywkę.
Dalszy rozwój synchronizatora Pierwszym brytyjskim samolotem wyposażonym w synchronizator konstrukcji George’a Challengera (bazującym na koncepcji Saulniera, lecz z bardziej niezawodnym karabinem maszynowym Vickers) był Bristol Scout wysłany na front w marcu 1916. W kwietniu 1916 roku wszedł z kolei do służby Sopwith 1½ Strutter z synchronizatorem karabinów pomysłu Rossa.