W czasie okupacji hitlerowskiej ukrywał się pod różnymi nazwiskami (m.in. Krzyżanowski). Ukrywanie się, próby zacierania śladów, by ujść groźbom szpicla-szantażysty, zmuszają Weintrauba (Polaka pochodzenia żydowskiego) do coraz dalej idącego ograniczania kontaktów z przyjaciółmi, pogłębiają poczucie osamotnienia poety. Otwock, Stare Miasto, Kierszek koło Klarysewa, Saska Kępa, Mokotów i znów Stare Miasto – to kolejne etapy tej drogi przez mękę. W tej sytuacji śmierć poety tylko pozornie mogła sprawiać wrażenie tragicznego przypadku: umarł on bowiem 10 września 1943 roku na zakażenie krwi spowodowane zacięciem się przy goleniu.

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 148-6-9).

W 1937 ożenił się z Eugenią Lewówną, która po ślubie przyjęła nazwisko: Joanna Weintraub-Krzyżanowska (1905–2006).

Twórczość Debiutował w latach 1935–1937, drukując wiersze w redagowanej przez Stanisława Czernika „Okolicy Poetów”;