Anioł zarzuca bohaterowi, że wyznaje Mahometa, lecz ten temu zaprzecza. Następnie zarzucone zostaje duszy, że jest synem Izraela i wyznaje zasadę „Oko za oko, ząb za ząb”Por. Wj 21,24 oraz Kpł 24,20. Podważone przez Chrystusa w Kazaniu na Górze – Mt 5,38–39., lecz ta ponownie zaprzecza. Anioł wskazuje, że jej czyny nie świadczą o wierze chrześcijańskiej opartej na miłości i pojednaniu. Na słowo „Łaska” otwiera się brama nieba, a dusza unosi się ku Bożej chwale. Oślepiające światło i nieziemskie tony sprawiają, że dusza cofa się i drży. W jasności rozpoznaje własną pychę, twardość i winę. Wyznaje, że dobro czyni z konieczności, a zło pochodzi z niej samej. Dusza czuje się niegodna królestwa niebieskiego i nie śmie prosić o łaskę. Bóg jednak obdarza ją nieoczekiwaną łaską, prowadząc ku oczyszczeniu i wiecznej światłości.
Galeria
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne Duński tekst baśni „Dzień sądu ostatecznego” (audiobook) na YouTube
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1852