Lata 40. XX wieku Akira Kurosawa nakręcił swój pierwszy film Saga o dżudo (1943). Wraz z okupacją wojsk alianckich, trwającą od końca II wojny światowej, do Japonii trafiło sporo amerykańskich animacji, których projekcji zabronił przedwojenny rząd. W tym też okresie powstawały również kolejne propagandowe anime, m.in. Momotarō no umiwashi oraz inne przygody Momotarō, opowiadające o człowieku i zwierzętach walczących o jakiś wspólny cel.
Lata 50. XX wieku thumb|upright=0.6|Plakat do filmu Opowieści księżycowe (1953) Kenji Mizoguchiego. Na lata 50. przypadł okres największej świetności japońskiej kinematografii. Trzy filmy z tego okresu (Rashōmon, Siedmiu samurajów i Tokijska opowieść) w 2002 znalazły się w czołówce najlepszych filmów wszech czasów w rankingu sporządzonym przez brytyjski magazyn branżowy „Sight & Sound”.
Dekadę sukcesów rozpoczął Rashōmon Kurosawy, który zdobył Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz przyczynił się do rozpowszechnienia kina japońskiego na Zachodzie. W tym też okresie sławę zdobył legendarny aktor Toshirō Mifune. Niedługo potem pojawił się kolejny film Kurosawy, egzystencjalny dramat Piętno śmierci (1952), oraz nastrojowa Tokijska opowieść (1953) Yasujirō Ozu.