Na wyprawę wiedeńską wystawił chorągiew pancerną i wołoską oraz regiment dragonii. Pod Parkanami wdał się w niefortunną, przegraną bitwę. Był kandydatem na urząd hetmana. W 1685 r. otrzymał urząd kasztelana sandomierskiego, a w 1697 r. otrzymał urząd wojewody sandomierskiego.
Poseł sejmiku województwa sandomierskiego na sejm konwokacyjny 1696 rokuEwa Gąsior, Sejm konwokacyjny po śmierci Jana III Sobieskiego, Warszawa 2017, s. 98.. Był elektorem Augusta II Mocnego w 1697 roku z województwa sandomierskiegoSuffragia województw i ziem koronnych i W. X. Litewskiego zgodnie na [...] Augusta II obranego króla polskiego [...] dnia 27 VI i przy poparciu wolnej elekcjej jego [...], s. 7..
Cieszył się powszechnym szacunkiem. Ofiarował 100 000 zł na wykup jeńców z niewoli. Ufundował szpital oraz klasztor reformatów w Pińczowie. Po konwersji z kalwinizmu na katolicyzm stał się jego gorliwym wyznawcą, zwalczając swoich dawnych współwyznawców. Był towarzyszem broni i przyjacielem Wespazjana Kochowskiego.
Był właścicielem Bidzin w powiecie sandomierskim i Januszowic w powiecie wiślickimZofia Trawicka, Życie polityczne szlachty województwa sandomierskiego w drugiej połowie XVII w. [w:] Między monarchą a demokracją. Studia z dziejów Polski XV–XVIII wieku / red. A. Sucheni-Grabowska, A. Żaryn. Warszawa, 1994, s.