Katalog, który oferował Philips był bardzo zróżnicowany, co było bardzo eksponowane przez właścicieli spółki. Na formacie CD-i znalazły się dyski z encyklopediami, zdjęciami, muzyką czy karaoke. W 1992 roku podpisano umowę z wytwórniami filmowymi na wydawanie ich dzieł w formacie CD-i. W kwestii gier, konsola mogła się pochwalić nie tylko typowymi tytułami ale też wieloma edukacyjnymi, logicznymi a także takimi, które wykorzystują technologię Full motion video czy rysowane animacje. Ważnym nabytkiem były marki Nintendo, którą udało się uzyskać po nieudanym projekcie SNES CD. Obejmowało to 3 gry z serii Zelda oraz 2 z serii Mario (z czego jedna nie została wydana). W dystrybucji pojawił się szereg specjalnych urządzeń pozwalających na m.in odtwarzanie filmów czy połączenie z internetem.
Pomimo tych zabiegów odtwarzacz miał wiele problemów. Głównym z nich była bardzo wysoka cena urządzenia względem konkurencji. Już w momencie premiery, niektóre ze specyfikacji CD-i były przestarzałe np. szybkość przepływu danych z płyty czy rozbijanie filmów na parę dysków ze względu na ich niewielką pojemność. Gdy na rynku zaczęły się pojawiać nowe i tańsze urządzenia pokroju Sega Saturn, Sony PlayStation czy Nintendo 64 dysponujące grafiką 3D, zainteresowanie CD-i zaczęło spadać.