Z kolei Adam Mazurkiewicz uważał, że „utwór można odczytywać w kontekście poszukiwań nowej formuły fantastyki poruszającej problematykę społeczno-polityczną”, do czego skłaniał czas przełomu lat 80. i 90., „okres poszukiwań fantastyki socjologicznej, którą rzeczywistość społeczno-polityczna postawiła w obliczu nowych wyzwań”.
Mazurkiewicz twierdził, że powieść jest jednym z nielicznych przykładów książek, wydanych na przełomie lat 80. i 90., które nawiązywały do wcześniejszej fali social fiction, a nie były kontynuacjami powieści wydanych wcześniej. Oramus – jak pisze – tylko „pozornie korzysta z tej samej poetyki i schematu fabularnego, co Janusz A. Zajdel bądź Maciej Parowski (system zniewalający jednostkę, osamotniony bohater, demaskujący mechanizmy władzy, obraz nadużyć decydentów)”. Naukowiec zauważał, że Oramus wykorzystuje w powieści estetykę groteski, co może świadczyć o „niewystarczalności dotychczasowych sposobów ukazywania zagrożeń totalitaryzmem”.