Wkrótce zaliczyła kolejny ważny debiut, na kortach imienia Rolanda Garrosa (w dwóch pierwszych latach powojennych wyjątkowo mistrzostwa Francji rozgrywano po Wimbledonie). W Paryżu Körmöczy doszła do ćwierćfinału, gdzie przegrała z Amerykanką Margaret Osborne 0:6, 3:6. W parze z rodakiem Józsefem Asbóthem doszła do półfinału gry mieszanej, co do końca kariery pozostało jej najlepszym wynikiem w grach podwójnych na turniejach wielkoszlemowych. Na zakończenie sezonu triumfowała w turnieju w Pradze.
W 1948 Körmöczy wygrała m.in. turnieje w Monte Carlo, Mediolanie, Belfaście i ponownie w Pradze. Osiągnęła finał w Brukseli, gdzie pokonała m.in. uchodzącą za liderkę tenisa kobiecego Doris Hart 4:6, 6:3, 6:3 oraz jej rodaczkę Shirley Fry, by ulec Pat Todd. Nieco słabiej wypadła w mistrzostwach Francji, z którymi pożegnała się już w II rundzie singla, natomiast na Wimbledonie doszła do IV rundy, gdzie rozstawiona z „ósemką” Fry wzięła rewanż. Pod koniec sezonu 1948 oraz na początku kolejnego roku występy Węgierki ograniczyła ciąża. W 1949 wystąpiła na Wimbledonie jedynie w deblu, bez większych sukcesów, by zrezygnować z większości występów jeszcze w 1950 ze względu na zły stan zdrowia. Zdiagnozowano u niej kamienie nerkowe.