Zajmował się historią nowożytną Polski i Europy, historią historiografii oraz teorią i metodologią historii. Z początkiem lat 60. XX w. oddalił się od paradygmatu marksistowskiego i przystąpił na gruncie współpracy z socjologiem Andrzejem Malewskim do budowy własnego schematu wyjaśniającego prawidłowości historii, opartego na modelu nomologiczno-dedukcyjnym Carla Hempla i Karla Poppera. Na przełomie lat 60. i 70. założył z Leszkiem Nowakiem i Jerzym Kmitą tzw. poznańską szkołę metodologiczną.
Za swojego mistrza uznawał Jana Rutkowskiego, a na jego zainteresowania metodologiczne wpływ wywarły prace Henryka Łowmiańskiego. Należał obok Mariana Małowista, Witolda Kuli i Andrzeja Wyczańskiego do grupy polskich badaczy, którzy interpretowali historię gospodarczą Polski w kategoriach zapóźnienia rozwojowego (zgodnie z koncepcją Alexandra Gerschenkrona) i w ścisłym związku z Europą Zachodnią. Reprezentował pogląd o zewnętrznych źródłach upadku Rzeczypospolitej Obojga Narodów, zgodny z tradycją warszawskiej szkoły historycznej. W odróżnieniu od Mariana Małowista wskazywał na aktywizację gospodarczą szlachty europejskiej jako decydujący czynnik zarówno w powstaniu kapitalizmu na zachodzie Europy, jak i gospodarki folwarczno-pańszczyźnianej na wschodzie kontynentu.