W 1982 laburzyści weszli w koalicję rządową z partią Fine Gael. Kiedy Peter Sutherland został mianowany irlandzkim członkiem Komisji Europejskiej, Partia Pracy uzyskała prawo nominowania swojego kandydata na prokuratora generalnego. Mimo oczekiwań, że funkcję tę obejmie Mary Robinson, wybór partyjnych liderów padł na Johna Rogersa. Wkrótce potem Mary Robinson wystąpiła z Partii Pracy w proteście przeciwko podpisaniu przez rząd Garreta FitzGeralda układu z Wielką Brytanią w sprawie Irlandii Północnej.
Pozostała w Seanad Éireann jeszcze przez kilka lat, nie będąc już tak aktywną jak wcześniej. W 1989 nie wystartowała w wyborach na kolejną kadencję. W 1990 przyjęła jednak ofertę swojej dawnej partii i została jej kandydatką w wyborach prezydenckich.
Kampania wyborcza i prezydentura Kontrkandydatami Mary Robinson w wyborach prezydenckich byli Brian Lenihan z Fianna Fáil i Austin Currie z Fine Gael. Początkowo sondaże dawały jej drugie miejsce po popularnym ministrze obrony z FF, a przed pochodzącym z Irlandii Północnej kandydatem FG. Briana Lenihana pogrążyło jednak wyjście na jaw jego postawy podczas kryzysu rządowego w 1982, kiedy ówczesny premier Garret FitzGerald, nie mogąc doprowadzić do przyjęcia budżetu, poprosił prezydenta Patricka Hillery’ego o rozwiązanie parlamentu.