Najlepszym strzelcem rozgrywek z 32 trafieniami został legionista Józef Manowski, a w punktacji kanadyjskiej najlepszy okazał się inny gracz Legii Włodzimierz Komorski (26 goli i 25 asyst). Było to ostatnie mistrzostwo wywalczone przez Legię. W sezonie 1976/1977 Legia zajęła 10. miejsce i spadła do II ligi. W kolejnym sezonie Warszawianie o awans do I ligi rywalizowali z KTH Krynica. Po czterech meczach był remis 2:2. Decydujący był mecz rozegrany na lodowisku w Janowie 23 marca 1978 roku, w którym Legia wygrała 7:4. W 1981 roku w wyniku problemów finansowych sekcję przeniesiono do Krynicy, jednak z powodu braku sztucznego lodowiska nie została dopuszczona do rozgrywek. W rzeczywistości oznaczało to likwidację sekcji. Od początku 1982 w sezonie II ligi 1981/1982 występująca w tych rozgrywkach drużyna KTH Krynica przyjęła nazwę KTH Legia po dokonanej fuzji ligowej z warszawską sekcją hokejową. Doniesienia o możliwej reaktywacji hokeja w Warszawie pojawiły się przy awansie drużyny Legii KTH z II ligi 1984/1985 do ekstraklasy 1985/1986.