Szansę powodzenia tej metody dają natomiast rośliny o dużej biomasie, które alternatywnie pobierają względnie duże ilości metali ciężkich i mają dużą tolerancję wobec wysokiego stężenia zanieczyszczeń. W tym procesie swoje zastosowanie odnajdują niektóre odmiany topoli Populus spp. i wierzby Salix spp. Fitoekstrakcja indukowana polega na dodaniu do roztworu glebowego związków chelatujących jak EDTA, HEDTA, DTPA oraz wielu innych w celu zwiększenia akumulacji zanieczyszczeń w tkankach rośliny. Gatunki wykorzystywane w tym procesie to m.in. gorczyca sarepska (Brassica juncea), kukurydza (Zea mays), rzepak (Brassica napus).
Postępowanie z zanieczyszczoną biomasą Podczas procesu fitoekstrakcji należy zwrócić szczególną uwagę na sposób zagospodarowania lub utylizacji powstałej biomasy, która jest warta zainteresowania, ponieważ zawiera dużą ilość cennych gospodarczo pierwiastków: Cu, Ni, Co, Zn. Pierwsze zestawienie metod utylizacji powstałej biomasy zawierającej Pb, Cd, Zn stworzyli Sas-Nowosielska i współpr. (2004). Wyróżnili oni metody etapu wstępnego, czyli ograniczenie objętości odpadu oraz metody utylizacji. Etap wstępny obejmował działania takie jak: kompostowanie, pirolizę, sprasowanie biomasy.