Siedemnastowieczna literatura francuska XVII wiek to czas dwóch ważnych prądów literackich: klasycyzmu i baroku. Niektórzy autorzy, jak Pierre Corneille, tworzyli dzieła w zakresie obu nurtów. Pod koniec wieku w literaturze zaczyna dominować prąd myślowy, który staje się początkiem oświecenia (Siècle des Lumières). Członkowie tego ruchu nazywani są . Należał do nich między innymi Jean de La Bruyère. Innymi znanymi twórcami tej epoki są Thomas Corneille, Jean Racine, Molière, Pascal, La Rochefoucauld, La Fontaine, Nicolas Boileau, Madame de La Fayette, Markiza de Sévigné oraz kardynał Jean-François Paul de Gondi.
Osiemnastowieczna literatura francuska
Wiek XVIII nazywany jest siècle des Lumières – wiekiem oświecenia. Osiemnastowieczna literatura francuska zmierza w kierunku rozumu i rozsądku. Oświecenie, szczególnie widoczne w literaturze i nauce, rozprzestrzeniało się po całej Europie. We Francji jego obecność była szczególnie widoczna, czego przykładem jest działalność encyklopedystów. Najważniejszymi francuskimi literatami wieku oświecenia byli: Voltaire, Jean-Jacques Rousseau, Denis Diderot i Montesquieu.