Szesnastowieczna literatura francuska Początki renesansu we Francji najwcześniej były widoczne w Lyonie. Za najpoważniejszego promotora francuskiej artystycznej i literackiej odnowy uznaje się króla Franciszka I, który po kampanii wojskowej w Italii zainteresował się sztuką i kulturą epoki renesansu.
Literatura francuska w XVI wieku wyraźnie ukazywała idee humanizmu. Francuscy twórcy zaczęli na nowo odkrywać teksty epok minionych: greckie, łacińskie, hebrajskie. Niezwykle ceniona była wiedza klasyczna, a szczególnym zainteresowaniem cieszyły się koncepcje epikurejskie. Postulowano odnowę form i tematów artystycznych.
Ważnymi autorami poezji byli: Clément Marot, Jean de Sponde, Agrippa d’Aubigné czy poeci Plejady (między innymi Pierre de Ronsard i Joachim du Bellay). Autorzy najważniejszych powieści tego okresu to Rabelais i Małgorzata z Nawarry.
Próby Montaigne’a to jedno z pierwszych francuskojęzycznych dzieł autobiograficznych. Montaigne obok Francisa Bacona, jest uznawany za twórcę eseju. Utwór łączy w sobie treści filozoficzne i biograficzne. Montaigne ukazuje wojenne nastroje, jakie panowały w epoce mu współczesnej – opisuje atmosferę wojen religijnych i dynastycznych.