Rezultaty i wpływy Titoizm pozyskał w latach 40. wpływy w partiach komunistycznych m.in. Polski (Władysław Gomułka), Węgier (László Rajk, Imre Nagy), Bułgarii (Trajczo Kostow), Czechosłowacji (Vlado Clementis), Rumunii (Lucrețiu Pătrășcanu)Maria Turlejska, Zapis pierwszej dekady 1945-1954, Warszawa 1972, s. 139-140, 172-173.
W późniejszym czasie Jugosławia poparła czechosłowackiego przywódcę Aleksandra Dubčeka w czasie Praskiej wiosny 1968 roku, a także pielęgnowała specjalne relacje z rumuńskim prezydentem Nicolae Ceaușescu. Titoizm był zbliżony do koncepcji Dubčeka „Socjalizmu z ludzką twarzą”, a Ceaușescu zyskał sympatię Jugosłowian po tym jak odmówił wzięcia udziału w radzieckiej inwazji na Czechosłowację. Ten ostatni podjął titoistowską ideę titoizmu narodowej drogi do socjalizmu, ale połączył to z rumuńskim nacjonalizmem i kultem wodza (przypominającym północnokoreański Dżucze).
Ideologia Tito stała się mniej wyrazista pod presją rozmaitych jugosłowiańskich grup nacjonalistycznych i mającej miejsce w latach 70. tzw. chorwackiej wiosny (okresu działalności ruchu politycznego żądającego większych praw dla Chorwatów, jak również reform ekonomicznych i politycznych).