Początkowo komuniści jugosłowiańscy prowadzili politykę ultralewicową, krytykując w czasie II wojny światowej taktykę „frontu narodowego” i ograniczanie się do haseł ogólnodemokratycznych. Po zerwaniu ze Stalinem istotą titoizmu, którego głównym ideologiem był Edvard Kardelj, stało się przeciwdziałanie biurokratycznej deformacji socjalizmu. Miało to być realizowane poprzez rozwój samorządu w „organizacjach pracy zespolonej” (zakładach pracy) i gminach, które miały regulować wzajemne stosunki na drodze wzajemnych porozumień. Organy władzy oparte miały być na systemie delegackim. W praktyce oznaczało to zarządzanie zakładami pracy przez rady robotnicze, które decydują o podziale wypracowanego dochodu. W systemie samorządu terytorialnego organy wyższego rzędu mogły nadzorować przestrzeganie prawa przez organy niższego rzędu, ale nie mogły wydawać im poleceńTadeusz Szymczak, Jugosławia – państwo federacyjne. Łódź 1982, s. 98-99, 185-186.
W polityce zagranicznej titoiści kładli nacisk na niezależność kraju i jego pozablokowy status, współtworząc Ruch Państw Niezaangażowanych.