według działacza Komunistycznej Partii Robotniczej Polski Pawła Lewinsona jego misja miała na celu „spacyfikowanie” europejskich socjalistów. Po powrocie na posiedzeniu Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS 20 lipca 1920 Lieberman zajął mniejszościowe stanowisko przeciwko udziałowi PPS w tworzonym wówczas na wniosek Rady Obrony Państwa koalicyjnym rządzie obrony narodowej.
II Rzeczpospolita thumb|Podczas procesu brzeskiego na ławie oskarżonych z Wincentym Witosem i Stanisławem Dubois
W latach 1920–1939 był członkiem Rady Naczelnej PPS, w latach 1931–1934 wiceprzewodniczącym Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS. Prowadził kancelarię adwokacką, występował w procesach politycznych; m.in. doprowadził do uniewinnienia robotników krakowskich, oskarżonych w związku z krwawymi zajściami w 1923 roku.
Po przewrocie majowym z 1926 stał się przeciwnikiem sanacji. Występował przeciw nadużyciom władzy, m.in. zgłosił wniosek o postawienie ministra skarbu Gabriela Czechowicza przed Trybunałem Stanu za finansowanie akcji wyborczej BBWR i w czerwcu 1929 pełnił rolę oskarżyciela w jego procesie. Został na tym tle obelżywie zaatakowany przez Józefa Piłsudskiego na łamach „Głosu Prawdy”.