Od 1888 do 1890 studiował prawo na Uniwersytecie Wiedeńskim. Przerwał naukę i wyjechał do Zurychu, a następnie do Paryża, gdzie nawiązał kontakty z działaczami socjalistycznymi, m.in. z Aleksandrem Dębskim, Witoldem Jodko-Narkiewiczem i Stanisławem Mendelsonem. Częstą zmianę miejsca pobytu wymuszało zaangażowanie w ruch socjalistyczny (od lat gimnazjalnych) i prześladowania z tym związane. W 1890 najprawdopodobniej z inspiracji carskiej ochrany został przez policję francuską aresztowany i po ok. 3 miesiącach pobytu w więzieniu wydalony z Francji. Powrócił wówczas do Galicji i wznowił studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie od I semestru roku akademickiego 1890/1891. Tam w 1893 uzyskał absolutorium, a 12 maja 1894 stopień doktora praw. Jako student brał czynny udział w ruchu socjalistycznym młodzieży akademickiej; był także członkiem Zarządu Bratniej Pomocy. W 1892 po raz pierwszy władze austriackie wytoczyły mu proces polityczny oskarżając go m. in. o próby agitacji socjalistycznej na wsi podkrakowskiej. W tym czasie ożenił się z Gustawą (z domu Brings).
Działalność pod zaborem austriackim Jako prawnik prowadził jednocześnie działalność polityczną i społeczną, za którą kilkakrotnie był sądzony.