Jego działalność artystyczna obejmowała także film. W 1972 wystąpił w filmie pt. Jestem tancerzem, jak i w Don Kichocie, którego był producentem. Jako aktor występował również w 1976, kiedy to otrzymał główną rolę w filmie Kena Russella Valentino. Zagrał także u boku Nastassji Kinski w filmie Odsłona (Exposed) z 1983. Oprócz tego opublikował dwie biografie. mały|240x240px|Grób Nuriejewa na cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois W styczniu 1982 roku Austria przyznała Nuriejewowi obywatelstwo. W 1983 roku został mianowany dyrektorem Baletu Opery Paryskiej, gdzie oprócz tańca, pełnił rolę głównego choreografa. W 1986, kiedy był kierownikiem artystycznym Baletu Opery Paryskiej, doszło do silnego konfliktu między Bejartem a Nuriejewem. Opera Paryska udzieliła wówczas Nuriejewowi pełnego poparcia.
W latach 90. w wyniku zaawansowanej choroby (w 1984 wykryto u niego zakażenie wirusem HIV) Nuriejew musiał ograniczyć swoje występy. W grudniu 1992 artysta zaprezentował się po raz ostatni w pożegnalnych kreacjach w Śpiącej królewnie oraz widowisku tanecznym Christoforo w Budapeszcie.