Architektura i wyposażenie Budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, jednonawowa, z wieżą dostawioną w osi do nawy, pierwotnie cała pobita gontem. Nakryta stromym dachem o łamanych połaciach, krytym gontem, jednolitym nad prezbiterium i nawą, przez co spływał niżej nad boki nawy. Na kalenicy dachu wieżyczka na sygnaturkę, kryta barokowym hełmem. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej o pochyłych ścianach, z nieznacznie nadwieszoną izbicą, nakryta ośmiobocznym dachem namiotowym o nieco załamanych połaciach.
Strop w nawie i prezbiterium wsparty na kroksztynach, ozdobnie profilowanych. Polichromia stropu i jego zaskrzynień w nawie, późnogotycka, pochodziła z 1523, zaś ścian z 1601. Malowidła te były później dwukrotnie restaurowane (w 1873 i w latach 1954–1956). Strop został podzielony na 12 pól, wypełnionych ornamentacją roślinną i scenami figuralnymi, przedstawiającymi (licząc od ołtarza głównego): Zwiastowanie Pańskie Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny św. Barbara św. Filomen Matka Boska Adorująca Dzieciątko św. Stanisław Święty Wojciech Święta Anna Samotrzecia Biczowanie Chrystusa Koronowanie Cierniem Święty Jerzy św. Marcin