Saint-Frémonta, wyznaczony do osłony kanału Bianco i pobliskiego odcinka Adygi.
Teren przyszłego starcia był dla wojsk trudny, podmokły, pełen zarośli, pól ryżowych, przecięty kanałami i z rozległym obszarem mokradeł (tzw. Valli Veronesi) pomiędzy Tartaro i Adygą. Wąski przesmyk wiodący do Carpi był jedynym przejściem ku Mincio dla wojsk cesarskich kierujących się faktycznie na zachód. Do tego zadania książę Eugeniusz wyznaczył ok. 17 tys. ludzi (21 batalionów piechoty, 66 szwadronów jazdy) i 58 dział, znajdujących się w gotowości do ataku wieczorem 8 lipca.
Bitwa thumb|340px|Schemat bitwy (według L.H. Wetzlera) W nocy podzielone na dwa zgrupowania oddziały cesarskie niepostrzeżenie przebyły po mostach (ok. godz. 3:00) kanał Bianco i rzeczkę Tartaro, po czym skierowały się na północ ku Carpi. Pierwszym, złożonym z 8 batalionów pieszych i 18 szwadronów jazdy (4000 i 1800 ludzi) dowodził osobiście ks. Eugeniusz Sabaudzki; drugim, w sile 8 batalionów i 15 szwadronów (4000 i 1500 ludzi) – jego najbliższy doradca, ks. de Commercy.