W kolejnej rundzie tego turnieju Segal wygrał walkowerem z Aleksandrem Metrewelim, co wiązało się z polityczną demonstracją władz ZSRR przeciwko apartheidowi.
W 1958, kiedy na Wimbledonie Segal doszedł do 1/8 finału (uległ po zaciętym meczu późniejszemu triumfatorowi Ashleyowi Cooperowi 11:13, 3:6, 6:3, 12:14), w nieoficjalnym rankingu światowym francuskiego magazynu „L’Equipe” znalazł się w czołowej dziesiątce. Był także klasyfikowany jako pierwsza rakieta RPA w 1962 i 1963, a w 1964 zdobył mistrzostwo kraju, pokonując w finale Gordona Forbesa. Innym jego znaczącym sukcesem było mistrzostwo igrzysk V Maccabiady we wrześniu 1957.
Po raz ostatni w imprezie wielkoszlemowej Segal wystąpił wiosną 1970, przechodząc do historii jako jeden z najstarszych uczestników French Open. Brał udział w rywalizacji weteranów, m.in. na XVI Maccabiadzie w 2001 zdobył srebro w singlu i brąz w deblu (z Aaronem Searle) w kategorii powyżej 65 lat. W 1998 głośna była jego krytyka kapitana reprezentacji daviscupowej Danie Vissera, któremu po dotkliwej porażce z Czechami 0:5 zarzucił przywiązanie do wypalonych nazwisk (zarazem oskarżając kilku graczy o brak zaangażowania). Miał również pretensje do Vissera o niewykorzystywanie talentu deblisty Johna-Laffnie de Jagera.